Είναι για μένα......Είναι....εγώ!

63022-From_Inside_the_mirror_by_StygianDe.jpg

γερτό παντζούρι σε σπίτι παλιό,

κουρτίνα λευκή που διψάει για φως,

μια μουσική δίχως λόγια,

βιολί που κλαίει βουβά

συντροφεύει τον αγέρα,

ώρα 17.45 μμ

η ώρα που χορεύουν οι ανεμώνες στο λιβάδι

η ώρα που σφυρίζει το πλοίο

κάθε μέρα,

ίδια ώρα,

ένα ταξίδι αρχινισμένο μες στο βλέμμα σου σα μουσική

ήχος απαλός

στις σκιές δυναμώνει

τη νύχτα, καθώς χαμηλώνουν τα βλέφαρα

άξαφνα σπάει το ταξίδι σε χίλια κομμάτια

τζάμι που ραγίζει η στιγμή

και γεμίζει η ψυχή σου μικρά ξερονήσια

μην κλαις...

άκου...η άρπα ψιθυρίζει το όνομά σου κι ένα μυστικό

μην κλαις...

άκου...

στα χείλια σου κάθε πρωί μια γέφυρα ανθίζει

κι ένα λιμάνι μικρό,

χειροποίητο,

βραχάκια και βότσαλα

λυμένοι κάβοι κι ανάκατες χυμένες λέξεις

ένα κοχύλι που σφυρίζει γυρισμό...

κι ένα σκοινί από κοράλλια και φιλιά

προσμένει...

17.45 μμ

άκου...

το μυστικό των ξωτικών άκου...

εσύ που μπορείς...

.................................................

armatan


Passion....

passionate07.jpg
"take five"

ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα

από τα παλιά...πολύ παλιά χρόνια...

----------------------------------------------------

αυτοκινούμενη σιωπή

ήχος μηδέν

μια μαύρη τρύπα ανοίγει στο διάστημα

καταπίνει το σήμερα

και φτύνει το χτες μου ...

κορέστηκε πια,

ούτε θυμός,

ούτε πόνος,

μονάχα σιωπή,

σκιές που σκαρφαλώνουν στον απέναντι τοίχο

στάλες βροχής που ματώνουν το φλυτζάνι του καφέ

ένα καρφί που αιωρείται μετέωρο,

στηρίζω ή να στηρίζομαι ..

η φωτογραφία της ευτυχίας

ανταμώνει με φόρα το πάτωμα,

φύσηξε ξαφνικά

απ' το ανοιχτό παράθυρο

και σα βοριαδάκι μπήκαν στο σπίτι οι αναμνήσεις...

ένα κομμάτι άσφαλτος

έγνεφε «να προσέχεις» η Ανατολή

απαντούσε «σε καρτερώ» η Νύχτα

"take five"

μια μηχανή ξετρελαμένη αγκομαχούσε

χιλιόμετρα καταπίνοντας,

ο Σεβάχ διάβαζε παραμύθια για παιδιά

στα χείλια σου ξαγρυπνούσε εκείνο το φιλί

Μάης βροχερός είχε αφιχθεί προσφάτως

μ' ένα μπλε φορτηγάκι ...

φρέναρες και στρίγγλιζε η ψυχή μου

παράθυρα στο Αιγαίο,

μια ξύλινη σκάλα,

το όνομά σου πόλεμος

και ζάχαρη άχνη στην άκρη ...

τίναξα τα δάχτυλά μου

λευκές νιφάδες χιονιού

έσταξαν στο χώμα

σαν δάκρυ που άργησε να ρθεί ...

μου είπες «πέρνα να σε δω»

μα .....πέρασαν τα χρόνια

 η μηχανή ακόμα τρέχει

στην ίδια άσφαλτο,

νύχτα ...

με μάτια - φώτα που γεμίσανε

απ'  το λειψό Φεγγάρι

το άλλο του μισό εσύ,

σ' αγαπούσα

μα δε συναντηθήκαμε ποτέ ...

................................

armatan


...χορός

Kουράστηκα, βαρεθηκα.....και στο κάτω κάτω έχω κι εγώ τα δικά μου...

Ξέρεις τί προσπάθεια θέλει να διατηρείς καθαρά τα νερά σου?

Εχω όλα αυτά κι απο πάνω και του καθένα τα παράπονα, τις λύπες, τις απογοητεύσεις....

Φτάνει πιά, όποιος και να ξαναέρθει δε με ενδιαφέρει τιποτα, θα γίνω αδιάφορο και παγωμενο, δε θα αφήσω ξανά κανένα να με εκμεταλλευτεί....

Μονολογώντας και προσπαθώντας να βάλει μιά τάξη στη καθημερινή ροή του, το ποταμάκι της κοιλάδας προσπαθούσε να αλλαξει τη καθημερινότητά του....Βλέπετε ήταν τόσο ήρεμο, τόσο γαλήνιο, τόσο καθάριο που όλοι οι κάτοικοι της γύρω περιοχής, ακόμα και τα ζωάκια, τρέχαν σ αυτό να πούνε τις στεναχώριες, τα βάσανα και τα προβλήματά τους.

Όλοι νιώθανε πως τους ακούει, τους καταλαβαίνει, και πως μετά την "εξομολόγησή τους" σε κάποιον που δεν μπορεί να σε διακόψει, γιατί δεν έχει λαλιά, θα βρισκόταν η λύση σε οποιο πρόβλημα κι αν είχαν.

Καθόντουσαν στην άκρη του, στα βραχάκια του, και του μίλαγαν ώρες...άλλοι θυμώνανε, άλλοι κλαίγανε και κύλαγαν τα δάκρυά τους καταμεσής στη καρδούλα του, και θόλωναν τα νερά του, και γινόντουσαν αλμυρά.....

Αλλά δεν ήταν έτσι...έτσι νόμιζαν οι άνθρωποι....το ποταμάκι άκουγε, ένοιωθε, στεναχωριόταν που δεν μπορούσε να κάνει κάτι, να προσφέρει τιποτα, κι αυτό το φόρτιζε ακόμα πιό πολύ. Είχε σταμάτήσει να φροντίζει τον εαυτό του, να ανακατεύει τα νερά του με τη βοήθεια του φίλου του του άνεμου, ώστε να φεύγουν τα σκουπιδάκια της φύσης, απο τα καθάρια νερά του, και να πηγαίνουν στη μεγάλη του αδερφή, τη θάλασσα, κι απο εκεί ταξίδι στον άρχοντα τον ωκεανό.....

Είχε σταματήσει να παίζει με τα ψαράκια του, να τα γαργαλάει με τον κυμματισμό του, και να τα βλέπει να πηδάνε πέρα δώθε σαν τρελλά απ τη χαρά και το παιχνίδι μαζί του...

Ακόμα και η βροχούλα είχε απορρήσει μαζί του, που πάντα την καλοδεχόταν με χαρά, και φούσκωνε απο περηφάνια που είχε μια τόσο σπουδαία φίλη.....κι όμως τη τελευταία φορά που ήρθε, σημασία δεν της έδωσε, ήταν απασχολημένο με τη σκέψη ενός μικρού βοσκού, που είχε χάσει δύο απο τα προβατάκια του, και φοβόταν να γυρισει στο αφεντικό του.....Τι να εγινε άραγε εκέινο το παιδί.....

Ουφφφφ....νατο πάλι, πάλι σκέφτομαι τους άλλους....

Τερμα! αυτό θα σταματήσει! Μακάρι Θεούλη μου, αυτός ο χειμώνας να είναι τόσο βαρύς, ώστε να παγώσουν τελείως τα νεράκια μου, και κανένας να μη μπορεί να κάτσει στις όχθες μου να μου μιλήσει.

Κι ετσι κι εγινε....

Κρυο, παγος και τοσο χιονι, που σε μια μερα σκεπαστηκαν ολα.

Η ευχή του εισακούστηκε. Ολη η πρασινάδα, ολα τα λουλουδια, σκεπάστηκαν με ενα λευκο στρώμα, και έπεσαν στη δική τους νάρκη...Οποιο φυλαράκι κι αν ειχε ξεμεινει, πέφτοντας στο λευκό πιά χώμα, για λίγο ανασηκωνόταν κι ευθύς γινόταν ένα μ αυτό...

Ψαρια πιά δεν κολυμπούσαν, κι οσα ειχαν μείνει, έτρεχαν να σωθούν απο την παγωνιά, αναζητωντας πιο ζεστά νερά.

Η φίλη του η βροχή εξαφανίστηκε, ακομα κι ο άνεμος δεν ακουγόταν πουθενά.

Παγωνιά και νεκρική σιγή παντού...αυτό δεν ηθελε;....Είχε επιτέλους τη πολυπόθητη ηρεμία του...

Και τώρα: Τώρα τί;...

Απαλά προσπάθησε να αφουγκραστεί τη φύση γύρω του....ησυχία...

Σήκωσε με κόπο τα παγωμένα απο τον χιονιά βλέφαρά του, και με το βλέμμα του προσπάθησε να διακρίνει μια σταλιά σημάδι ζωής...καποιο φυλαράκι, κάποιο ψαράκι που ξέμεινε πίσω, κάποια απογοητευμένη η προβληματισμένη ύπαρξη να φροντίσει....Τίποτα...Ερημιά και παγωνιά....

"Ωχ Θεέ μου...τι θα κάνω τώρα...μόνο, παγωμένο και μουδιασμένο απο την ακινησία...."

"Πως θα περνάνε οι ώρες, οι μέρες, χωρίς να χω κάποιον να φροντίζω;, χωρίς κάποιος να με χρειάζεται;...χωρίς να μπορώ να προσφέρω;"....

Στεναχωρημένο, παγωμένο και μόνο, βυθίστηκε ακομα πιο κάτω στα χωματά του, λούφαξε κι αποφάσισε να περιμένει τον ερχομό της ανοιξης, μη μπορώντας κάτι άλλο να κάνει...

Τον βαθύ ληθαργό του διέκοψαν χαραγματιές, μαχαιριές στη παγωμένη επιφάνειά του,άλλωτε βαθιές κι άλλωτε απαλές σα χάδι....Περίεργο συνάισθημα...πόνος, περιέργεια, μα και χαρά που κάτι επιτέλους τάραξε την ησυχία του...

Αναδυθηκε όσο του επέτρεπαν τα μουδιασμένα απο το κρύο νερά του...κι απο μια γωνίτσα κοντά στη χλόη που μουρμούριζε στο λήθαργό της, σήκωσε τα μάτια του κι αντίκρυσε ο,τι πιο όμορφο έιχε ποτέ του δεί....

...ένα κορίτσι, στα ζεστά του ρούχα,χόρευε απαλά στη παγωμένη του επιφάνεια, φτιάχνοντας που και πού τουφες απο τα μαλλιά που ξεφευγαν απο το σκουφί της, παίζοντας με το απαλό αεράκι που σήκωνε με τις κινήσεις της....

"Δεν είμαι μόνο"...ψυθίρισε το ποταμάκι..

"Ποτέ δε θέλω να ξαναείμαι μόνο μου"...

Τα μάτια του και όλες οι αισθήσεις του προσηλωμένα πάνω στο χορό του μικρού κοριτσιού...

....και στη σκέψη του η φροντίδα ενός ακόμα, απο τα τόσα που έψαχναν σε αυτό παρηγοριά, πλάσματος....

4b8bf5aadb13d6b870ebfb907f18d0f3.jpg

'Αννα.



"αντεύχομαι"....αδέρφι...;) Nόστος,δρόμος,καρδιά(blogame)

Εχω πολλα ραμματα για τη γουνα αυτης της μεγαλοκυριας που λεγεται ευτυχια.

Μου εχει σπασει τα νευρα με οσα ισχυριζεται απολογουμενη που με εστησε.

Οτι ταχα ηρθε, αλλα εγω ειχα το νου μου σε τουτο και σε κεινο, κι οπως μου τα προσδιορισε , με περιμενε σε πραγματα αδυνατα να συμβουν, εκει ακριβως που ειχα το νου μου.

Κι αυτος ητανε λεει ο λογος που την προσπερασα .

Αλλοτε παλι, επιμενει πως ηρθε, σταθηκε λεει εξω απο κατι ιστοριες, στις οποιες εγω ειχα μπει ηδη μεσα, ειχε τη διαθεση να πεταξει απο το παραθυρο και να μπει, αλλα ηταν τοσο υπερυψωμενη η δυσπιστια μου που δεν το τολμησε.

Αλλη δικαιολογια τραβηγμενη απο τα μαλλια,

πως εγω χτυπησα πολυ σιγα την πορτα της  και δεν με ακουσε ή οτι χτυπησα πολυ δυνατα τη πορτα της ,φοβηθηκε και δεν μου ανοιξε,

και τι ψευτρα, Θεε μου,

οτι χτυπησα λαθος τη διπλανη πορτα και βλεποντας με να καθυστερω, συμπερανε οτι το λαθος μου βγηκε σε καλο και δεν ηθελε να το διακοψει.

 Μου εχει απαρυθμισει μια μια τις στιγμες που την περιειχαν,λεει,αλλα εγω θυμαμαι μονο το φοβο που ειχα μη τις χασω.................

.......ειδα και επαθα να μην εχω την αναγκη της.

ΚΑΙ τωρα που παλευοντας τα καταφερα, ερχεται και μου λεει συγχαρητηρια,

πως αυτο ακριβως,

οτι δεν εχω την αναγκη της,

αυτο ειναι ΕΥΤΥΧΙΑ!


Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ



424723_3784332615548_1631401611_n.jpg


Ε!...ρε!.....


Ο παππούς μου έλεγε στον πατέρα μου.....

"Ε, ρε κατοχή που σας χρειάζεται..."

Ο πατέρας μου έλεγε σε μένα.....

"Ε,ρε Χούντα που σας χρειάζεται....."

Εγώ πιά...θα λέω στο παιδί μου....

"Ε, ρε Πασόκ που σας χρειάζεται".......

%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%94%CE%A1%CE%95%CE%9F%CE%A5-%CE%92%CE%95%CE%9D%CE%99%CE%96%CE%95%CE%9B%CE%9F%CE%A3.jpg


όνειρα.......

               

                                      



                           Angels__d_dream_by_Tintz.jpg


λαλαλαλα......

10skitso1-5-thumb-large.jpg




Σε σκαλάκια......

'Έχω σώας τάς φρένας, μαλάκα κόσμε.
μην προσπαθείς να με πείσεις για το αντίθετο.
δεν είμαι τρελή.
εσύ είσαι μαλάκας.
το πρώτο που μού έμαθες είναι να φροντίζω τα φρένα μου.
να ελέγχω τα τακάκια, μήπως και στουκάρω πουθενά.
το πρώτο που μού έκρυψες, είναι τα γκάζια μου.
κι ακόμα συνεχίζεις.
κι εγώ φρέναρα -πιο μαλάκας κι από εσένα-
ένα αυτοκίνητο σταματημένο.
μετά μού έμαθες να μην υπερβαίνω τα όριά μου.
εδώ απέτυχες εντελώς.
πώς να υπερβεί κάποιος τα όριά του αν δεν τρέξει;
κι έτσι δεν τα έμαθα ποτέ..
ούτε και αργότερα, όταν ανακάλυψα από μόνη μου το γκάζι.
ούτε όταν ένιωσα την ταχύτητα.
δε την έχω συνδέσει με κανένα όριο, με κανένα φρένο.

την αντιλαμβάνομαι με τα μάτια μου,
έτσι όπως κινούνται, για να ακολουθήσουν
τα ταξιδάκια των περιστεριών.
την βλέπω ενώ περιμαζεύω τα θύματα
από τους καθημερινούς πολέμους
που κάνουν τα αισθήματά μου με τη λογική μου.
τη νιώθω από την ανατριχίλα
που τεντώνει την ύπαρξή μου ολόκληρη,
όταν ακούω το "shine on your crazy diamond".
από το φεγγάρι που δύει κι ανατέλλει μόνο για να το κοιτάζω εγώ.
από τον αέρα που μού φυσάει τα μαλλιά και μού τα μπλέκει.
από τη βροχή που μοιράζει ζωή και θάνατο μαζί.
από τη γλώσσα τής λύκαινάς μου όταν με τρελαίνει στα φιλιά.
από κάτι άμοιρους πλανόδιους μικροπωλητές,
που έτρεχαν οι φουκαράδες πανικόβλητοι στην πανεπιστημίου,
να γλιτώσουν από τους μπάτσους που τους καταδίωκαν,
σα να ήταν στυγνοί εγκληματίες.
από αυτούς που υποκλίνονται μπροστά σε εμπόρους ναρκωτικών,
και τούς αντιμετωπίζουν σα να είναι
οι πιο μεγαλόψυχοι "άνθρωποί" σου.
από το Χρήστο που μού είχε πει ότι με αγαπάει..
..που μού είχε υποσχεθεί πως θα μού το έλεγε συνέχεια,
αλλά -ταχύτητας γαρ-
τον πρόλαβε στην πιο κάτω γωνία, μια εσωτερική αιμορραγία,
ένα λιωμένο κεφάλι, μια μηχανή πεσμένη,
δύο ρόδες να ρολάρουν στον αέρα..
..τον πρόλαβαν όλα, μαλάκα κόσμε, εκτός από εμένα.
από τα χεράκια τού Μάνου τού πιτσιρικά,
που μού έδειχνε τον ουρανό,
για να μού εξηγήσει
πού είχε πάει ο μπαμπάς του όταν ήταν 2 χρονών.
από το Λευτέρη που ήθελε να σνιφάρω
τη λευκή παπαρόσκονη μαζί του,
για να με πείσει πως έτσι μπορεί να με πηδήξει καλύτερα.
από τα ασταμάτητα δάκρυα τής φίλης μου τής Ρούλας
για τον βιασμό και τη δολοφονία τής μόλις 16χρονης κόρης της.
από το τρεμάμενο μίσος της για τον εγκληματία,
που το ένιωθα να παρασύρει κι εμένα,
όταν την βαστούσα μέσα στο δικαστήριο για να μη τού ορμήξει.
από το πανέμορφο τσιγγανάκι
που μού είχε χαρίσει το ξύλινο μενταγιόν του,
στο φανάρι στο ποτάμι και Πέτρου Ράλλη πριν πολλά χρόνια
κι όταν πήγα να τού δώσω λεφτά με έβρισε.
από τον Μάρκο, που νοσηλευόμασταν στην ίδια πτέρυγα
και με είχε φιλήσει τόσο τρυφερά όσο και η μητέρα μου.
πρώτη φορά τότε τον είδα. τελευταία φορά τότε τον είδα.
μετά από δύο μέρες έμαθα ότι πέθανε
γιατί είχε σκλήρυνση κατά πλάκας.
εγώ ήμουν 18. εκείνος 20.
από εμένα, που ακόμα κάθομαι τις νύχτες σε σκαλάκια,
περιμένοντας να δω έστω και έναν που θα κάτσει δίπλα μου
και θα θελήσει να τον ακούσω χωρίς να χρειαστεί να μού μιλήσει.
που θα θελήσω να με ακούσει χωρίς να χρειαστεί να τού μιλήσω.
από το κοριτσάκι μου, που αργοπεθαίνει χωρίς φρένο..

το ξέρω πως έχεις και όμορφη πλευρά, μαλάκα κόσμε.
και το ξέρω πως τώρα -γελώντας- μού λες:
"κοίτα στη γωνία να δεις αν έρχομαι".
δε μασάω όμως. το ξέρω πως δε θα έρθεις.
τα φρένα μου είναι σώα.
ο περίγυρός μου αβλαβής.
τα γκάζια μου ατελείωτα.
η φύση θεότρελη, ευτυχώς!
κι εσύ κόσμε, όπως πάντα, μαλάκας.


Της Μαρίνας Ακλήρου - "Σε σκαλάκια"

26678_1327012544082_1493980467_30700378_6835439_n.jpg



....δεν επιτρέπονται σχόλια γι' αυτήν την εγγραφήν....

........Ο path πταίει.......


''Ολίγιστος".....Χρ. Γιανναράς.

Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.

Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.

Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.

Παρ' όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας - και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.

Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους; Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας. Εδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.

Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου. Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι - τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.

Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Οτι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα - το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.

Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».

Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια - και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.

Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.


36918_1335675480650_1493980467_30717041_1183915_n.jpg


'O,τι θέμε λέμε....

Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω......



Δύο χιλιάδες.....κι ένα και δύο...και τρία....

Δεν κάνω πρόλογο.....

είμαι αντιδραστικό....απο μικρό....

Μπήκα να γράψω και να απαντήσω στη πρόσκληση....γιατί γουστάρω τη Μαρία.

Σκασίλα σας θα μου πείτε.....

σεβαστόν.....

Εγώ όμως τη γουστάρω!!...χα!

....δεν θα κάνω πρόλογο.....


1) ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙΝΗ; (2000)


29/12/2000........έξι το πρωί.....μπαίνω στο '' Μητέρα".......

...τα είχα όλα μια φορά.....γνωστό άσμα......

ε...εγώ.....τα Είδα όλα μιά φορά......

στις 12:35...γεννήθηκε το κοριτσάκι μας......

δε θα πώ τα κοινότυπα.....θα πώ μόνο......

Αγάπη.....

πρίν την αλλαγή του χρόνου....γεννήθηκε η Αγάπη μέσα μου....ο έρωτας....η τρέλλα.....


(2) ΤΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΕΙΧΑΤΕ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ;(ΚΙ ΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ) 


χμμμμ......δε ξέρω.....μπερδεμένη κατάσταση......

το μόνο που ήθελα και μ' ένοιαζε ήταν να είναι καλά το μωρό μου......

στην άκρη δουλειές....τα πάντα......

γατζώθηκα απο κάτι δικό μου......απο το δημιούργημα που είχα αγκαλιά μου......

δεν έκανα σχέδια.......

δεν ήθελα......

φόβος;.......ανασφάλεια;......

δε με ρώτησα ποτέ....ούτε τώρα.....δέκα χρόνια μετά.....


(3) ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΤΑ ΔΕΚΑ ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ;


....πολλά.....

σπίτι....πόλη.....ανάγκες......

όχι....οχι...στάσου.....οι ανάγκες ίδιες......

μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια.....πέρασα πολλά.....πάρα πολλά.....

μίσησα, αγάπησα, λάτρεψα, απέρριψα, δοκίμασα, λύγισα, σκέφτηκα........

μ' αγάπησα.....με δέχτηκα χωρίς να προσπαθώ να με αλλάξω.......

....δε θέλω να γράψω άλλο.........

..............................................

πάσα...δεν κάνω.....όπως δεν έκανα και πρόλογο......


Γατούληηηηηηηηηηηηηη (Μίνα)....

Ήλιεεεεεεεεεε (Γιώργος)......



Να έχετε......

800px-Pomegranate03_edit.jpg


Καλή Χρονιά.....


καλά μυαλά......


υπομονή....


επιμονή....


και πάνω απ'όλα.....


Υγεία...


...μυαλού κυρίως.......


292806_kyr2009.jpg

Προφίλ

zoumitoula AΝΝΑ

Το προφίλ μου

Myspace Layoutspimpmaspace layouts

Ημερολόγιο

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Σελίδες